Zonweer

Op het weerbericht was mooi weer voorspeld, voor zondag. Dus mama had het plan opgevat om naar het strand te gaan. 's Ochtends was het nog wel wat bewolkt, maar dat weerhield mama er niet van om iedereen aan te sporen de spullen in te pakken, en met de auto naar Langervelderslag te gaan. Overtuigd was ze, dat het nog wel open zou trekken. Vroeger ging zij ook altijd bij zulk weer naar het strand, kwam vanzelf goed, volgens mama.
Ik helemaal bij, natuurlijk. Het strand is cool. Emmertje mee, schepje mee, opblaas zeester mee. Handdoek mee. Nieuwe "bakkini" mee. Huppekee.
We reden de parkeerplaats op, betaalde enthousiast 3 euro (een prijsverhoging van 50 procent ten opzichte van vorige zomer), zette de auto neer, laadden alles uit en liepen tussen de roze feestvarkentjes (van de buitenschoolse opvang??? vakantie(straf)kamp????) naar het strand.
Enfin, wij zien het weer al wat donker worden, zo boven zee, dus we ploffen maar vlak naast het pad neer. Voor ons, hoe krijgen we het voor elkaar, de mevrouw die we op zaterdag "altijd" in de supermarkt zien en dan enthousiast "Hee baby" richting Lieve roept. Steevast vraagt ze hoe de baby heet, spreekt het eerst verkeerd uit, vraagt hoe oud de baby is en vraagt dan hoe ik heet. Ze moet inmiddels denken dat de namen Lieve en Sterre extreem vaak voorkomen. Enfin, dat ze niet zo goed is met haar geheugen is misschien maar goed ook, want mama probeert haar nog al eens (tevergeefs) te ontwijken in de supermarkt en placht soms iets te hard "heb je die weer" te zeggen. Nouja, die zat dus voor ons, en kwam weer "hee baby" zeggen.
Ondertussen werd het boven zee steeds donkerder. De donder klonk al, en in de verte zagen we flitsen. Reddingsboten waren bezig de niet zo snuggere zwemmers en surfers uit het water te sturen, in verband met het naderende gevaar. Steeds sneller volgde de donder op de bliksem, en de stille hoop dat het wel "om ons heen zou trekken" verdween langzaam maar zeker. Om ons heen kozen mensen een voor een het hazenpad, en ook wij ruimden onze spullen maar weer op. Een moeder sprak tegen haar kind:"Nou, ben je toch nog even op het strand geweest, vond je het leuk?" Mama vond dat die mevrouw humor had. Ik noem het cynisme. Mama wilde nog een kopje koffie, papa wilde voor de regen in de auto zitten. Het werd het laatste, zij het dat we de eerste druppels toch nog op ons koppetje kregen. Toen volgde de uittocht, met zijn allen tegelijk het parkeerterrein proberen te verlaten. In de duinen zagen we een brandje. Daar was vast de bliksem ingeslagen, zei papa. Er was al iemand gestopt, om de brandweer te bellen, dus dat hoefden we niet meer te doen. We reden nog even naar Noordwijk, voor mama's kopje koffie (wilde ze wel, toen weer niet, toen weer wel, maar toen kreeg ze het niet meer van papa, hihi) en zagen een politieauto en een brandweerauto naar "ons" brandje gaan.
Hoe dan ook, we kwamen thuis en het noodweer trok langzaam voorbij. 's Middags was het ineens weer hartstikke mooi weer. Wat een raar land.
Vandaag gebeurde vrijwel hetzelfde, behalve dan, dat we niet naar het strand zijn gegaan. 's Morgens onweer, 's middags bloedheet. Mama is mijn nieuwe stippenbadje nog niet aan het oppompen, of het betrekt al weer. Ik zit in mijn badje te vernikkelen van de kou, dus na een poosje er maar weer uit. En toen ik net in bed lag, waaide mijn badje bijna weg vanwege de wolkbreuk met bijbehorende snoeiharde wind die ineens vanuit het niets boven ons huis hing. Wat een belevenissen weer! Morgen mag ik gelukkig gewoon lekker bij Baloe spelen.

Kusje,
Sterre