Fiets kapot

Hoi!

Ik ben vandaag bij opa en oma geweest. Daar kreeg ik kroketten op brood! Dat was lekker, zeg. Jummie. Maar wat ik eigenlijk wilde vertellen, gaat over het buitenspelen. Ik heb vanmiddag namelijk lekker buiten gespeeld. Met mijn fiets, lekker rondjes rijden. Ik heb ook nog met Larissa en Pritma gespeeld (eerst noemde ik ze Sarissa en Emma), ze kwamen bij ons in de tuin toen ik daar even met mama iets zat te drinken. Ik hield mijn hart vast: Zou mama zich vandaag wel gedragen, of zou ze mijn vriendinnen weer wegsturen? Gelukkig mochten ze blijven. Ze kregen zelfs ook een Dora koek van mama. Larissa zei dat ze alleen "ministars" lust, toen zei mama dat ze die niet heeft. Ik was even bang dat ze Larissa dan niks zou geven, maar gelukkig zei Larissa dat ze Dora koeken ook wel lustte. Net toen mama dacht dat we wel snel weer verder zouden gaan spelen, vroeg Larissa of ze iets te drinken mocht. Ik dacht nog even dat mama uit haar vel zou springen bij zulk een brutaliteit, maar nee hoor. Mama ging drinken inschenken voor Larissa en Pritma. Ik wilde ze nog heel gastvrij twee soorten limonade aanbieden, maar mama zei dat ze de citroenlimonade al klaar had, dus dat ze het daar maar mee moesten doen. Nouja, dat moest dan maar. Zegt Larissa: Heb je ook melk. OEI, daar gaan we, dacht ik nog, maar niks, mama gaf haar gewoon melk. Na een poosje zei mama dat we maar weer moesten gaan spelen omdat de baby steeds wakker werd van ons (ze bedoelde natuurlijk Lieve, mijn zusje). Dus gingen we spelen. Maar toen gebeurde het ongeluk: Ik reed met fiets en al in de kom. Het deed niet eens zo'n pijn, maar ik heb me nog nooit zo'n hoed geschrokken. Een grote jongen heeft mijn fiets uit de kom gehaald, en Larissa haalde snel mama, en die heeft mij uit de kom gehaald en getroost.
Later dacht ik: Dat was toch wel grappig, zo'n fiets in de kom. En toen heb ik mijn fiets in de kom gegooid. Zomaar. Alleen.....toen een grote jongen 'm er weer uit haalde.......was 'ie stuk. Een van de zijwieltjes was helemaal gebroken. Ik moest zo hard huilen!!! Ik was echt heeeel erg verdrietig. En toen moest ik van mama ook nog naar binnen. Die jongen zei "sorry" tegen mama, maar hij kon er niks aan doen natuurlijk. Ik had het zelf gedaan. Van mama moest ik op de bank gaan zitten, en kreeg ik drinken. Na een tijdje zei ik: Ik ga even naar de fiets kijken.....en toen ben ik snel weggerend en weer gaan spelen. Mama zat Lieve te voeden, dus ze kon me toch niet zo snel achterna, hahaha!
Maarja, toen kwam mama mij toch halen, en ging ze met mij praten. Ze vroeg waarom ik dan de fiets in de kom had gegooid, enzo. Nou, dat is gewoon leuk. Althans, dat dacht ik. Maar er was niks aan, want mijn fiets ging er stuk van. En mama ging zeggen dat 'ie nog maar net nieuw is, en dat ik "toch niet mijn fiets zomaar in de kom mag gooien". Ik moest weer vreselijk huilen, en mama is heus wel lief, maar ook een beetje bozig, en ik wou mijn papa. Want papa vind ik heel lief. Toen mocht ik even met papa bellen, en papa zegt dat hij de fiets wel weer kan maken. Pfffff, gelukkig maar.

Kusjes!
Sterre