Kromme beentjes

Hoi!

Wat mij nou toch vanochtend gebeurde! Ik werd huilend wakker, want ik had last van mijn beentjes. Ik weet niet precies wat het was hoor, maar het voelde niet fijn, en ik kon er niet zo goed op lopen. "Papa, mama, mag ik al uit bed klimmen!" riep ik dus eerst maar eens, zoals elke morgen. Papa was al aan het douchen, maar mama lag nog lui in haar bedje, want zij hoeft voorlopig niet naar haar werk toe, vanwege de baby in de buik. Nou, het mocht, dus ging ik naar papa en mama's kamer toe. Ik zei:"Mama, ik heb kromme beentjes, ik kan niet zo goed lopen". Mama zei dat ze dacht dat mijn beentjes sliepen, maar dat kan niet, want ik was heus wakker hoor! Gelukkig ging het al snel over, en heb ik nu helemaal geen kromme beentjes meer.
Vandaag ging ik met mama naar het dorp fietsen. Mama kreeg de voetjes van het zitje niet losgedraaid, dus moesten we op papa's fiets want daar zat mijn zitje nog achterop. Da's niet zo erg hoor, alleen heeft papa's fiets een stang, en mama krijgt nu haar been er zo moeilijk overheen. Maar het lukte gelukkig toch. Na een hoop gezucht, geklaag en gesteun van mama, kwamen we aan. Ik zou een jurk krijgen, en een sjaal en handschoentjes. Het duurde heel lang, en uiteindelijk zijn we toch geslaagd in de winkel waar we begonnen waren en waar we eigenlijk heel vaak kleertjes kopen voor mij. Tja....volgens mij gebeurt dat wel vaker! In elk geval was ik inmiddels erg moe, en een beetje een lastpak geworden, maarja, dan moet mama ook maar niet met me gaan winkelen als het eigenlijk bedtijd is!!! Toen gingen we naar huis fietsen, en mama klaagde nog meer, maar het is gelukt. Ik zal binnenkort wel eens een foto laten zien van mijn nieuwe jurkje. Ik hoop maar dat papa 'm ook mooi vindt (maar het kaartje zit er nog aan hoor, papa, hij kan nog terug!!).

Kusje,
Sterre