De buurman

Hoi!

Vandaag kwamen opa en oma langs. Niet zomaar hoor, mama moest naar de buurman zwaaien. Dat komt, de buurman is dood gegaan. En nu kunnen we niet meer naar hem zwaaien. Dat deden we namelijk altijd. De buurman had geen benen meer en daarom had hij wielen. Hij had een soort auto waarmee hij rondjes reed om overal te kijken. Hij reed bijvoorbeeld vaak rond de Toolenburger plas. En dan kwamen we hem weleens tegen. Dan gingen we altijd naar hem zwaaien, en soms even praten. Ik werd dan wel eens een heel klein beetje verlegen, maar uit de verte zwaaien durfde ik wel. Maar nu kan dat niet meer, zegt mama. Want Sneeuwwitje wordt altijd wakker gekust door de prins, maar dat kan niet in het echt, zegt mama. En nu ging mama voor de allerlaatste keer naar de buurman zwaaien, en dan is hij voor altijd weg. Mama heeft ook nog even voor mij naar de buurman gezwaaid. Gelukkig kunnen we nog wel naar de buurvrouw zwaaien, dat vindt ze wel leuk.

Liefs,
Sterre