Van zeg'ns AAA en een niet zo'n lief kindje.

Hoi!

Ik ben vandaag naar het ziekenhuis geweest. Spannend he? Het gaat om het bubbeltje dat ik in mijn mond heb. Dokter Posthuma had al gezegd dat het een ramula is (vorige keer verstonden mama en ik rammelaartje....niet zo gek, toch?) en dat 'ie er uit moest als 'ie bleef zitten. Nou, hij blijft dus zitten. Eerst moesten mama en ik in het zieken huis een ponskaart halen. Da's een kaart met gaatjes erin, of zoiets. Klinkt ouderwets he? Daarna gingen we even in de wachtkamer zitten. Mama had het boek van de heksenkinderen meegenomen, dus dat gingen we samen lezen. Al snel kwam een dokter ons halen. Dat was wel een aardige meneer. Hij ging in mijn mondje kijken, maar ook in mijn oortjes en neusje! Het deed geen pijn, maar voelde wel een beetje gek. De dokter zei dat nu we toch bij de KNO arts waren, hij daar ook direct wel even naar kon kijken. Mama vermoedt dat hij gewoon graag zoveel mogelijk oortjes en neusjes wil bekijken omdat 'ie later ook echt zelf keel, neus en oren - dokter wil worden. Zij denkt dat het een co-assistent was...of zoiets. Toen moesten we weer even naar de wachtkamer, en heb ik nog even met de lego gespeeld. Al snel kwam de echte dokter, waar we een afspraak mee hadden. Ik moest AAAA zeggen (dat deed ik niet, maar ik deed wel braaf mijn mondje open), en hij keek ook weer naar mijn bubbeltje. Hij vertelde aan mama dat 'ie eruit gehaald moet worden, maar ik geloof niet dat dat heel erg is, want hij zei dat het haast niets voorstelde maar dat omdat kleine kinderen zoals ik niet stil zitten, het toch even onder "een roesje" moet. Toen moesten we een afspraak gaan maken, bij de balie. En nu gaan mama en ik op 24 april een keertje langs om mij te laten wegen en zo, zodat ze weten hoeveel van dat roesjesspul ze mij moeten geven, en op 2 mei gaan ze mij dan laten slapen en als ik wakker word heb ik dan geen bubbeltje meer, zegt mama.

Toen gingen we naar huis. Bij het pad naar de schuren, achter ons huis, stond een bordje met "GAS" er op, en dat je daar niet mocht roken enzo. Toen we uit de auto stapten, rook mama ook gas. En er liepen twee meneren rond met speciale pakken aan en helmen op hun hoofd en een apparaat waar ze steeds op keken. Het apparaat ging ook een keer piep piep piep doen. De meneer kwam ook in onze tuin, maar daar piepte het niet. Verder liepen er ook meneren rond zonder helm. Ze waren achter bij de sloot aan het graven, dus mama en ik denken dat ze een gasleiding hadden geraakt, en dat er toen van die meneren met helmen gebeld zijn om het op te lossen.
Toen ging ik slapen. 's Middags gingen we even boodschappen doen. Eerst zouden we op de fiets, maar toen ging het ineens hagelen! We hebben de fiets gauw weer weggezet en onze parapluutjes gepakt. Dat wilde ik al zolang. Ik had namelijk van oma Hannie een paraplu gekregen, met Jip en Janneke erop! En hij doet het heel goed. En mama had ook een paraplu. Zelfde!
Toen het weer droog werd, gingen we toch nog even naar de winkels. Maar dan met de auto. Mama was bang dat het weer zou gaan regenen. We hebben aardbeien gekocht, en chippies en broodbeleg voor mama en ik mocht het allemaal in mijn eigen karretje doen. Toen kwamen we bij de kassa, en daar staat ook altijd een tv-tje. Er zat al een kindje te kijken, dus ik dacht, ik ga er gezellig bij zitten. Maar dat kindje vond dat helemaal niet leuk. Ze duwde me heel hard weg, en trok ook nog eens keihard aan mijn haar. Daar schrok ik heel erg van! En ik ging heel hard huilen. Want het deed ook heel pijn. Dat doen kindjes op Baloe nooit! Het televisietje is toch voor alle kindjes?? Ik snapte er niks van. Gelukkig kwam mijn mama me al snel troosten en knuffelen en mama zei tegen dat kindje dat het heel onaardig was. Toen kwam de mama van dat andere kindje en ze zei dat dat kindje mij een kusje moest geven. Het kindje kwam toen ineens een stoeltje brengen en daar mocht ik op zitten, en ook kijken. Nou, ik heb dat wel even gedaan, en zelfs gezwaaid toen mama en ik weer weggingen, maar ik vind dat kindje mooi niks lief. Mama vond later op mijn schouder een hele pluk haar, dus ze had echt heel hard getrokken! Kijk maar, mama heeft een fotootje van de pluk gemaakt (de pluk ligt hier op mama's been). Gelukkig gingen we nog visjes kopen, en kreeg ik van die mevrouw van de vis een vispatatje. Dat is lief zeg! Toen was ik het allemaal al wel weer vergeten, hoor. En thuis gingen we visjes eten, en aardbeien, en chippies en na het eten kreeg ik ook nog ijs. Ik word gewend!!!

Kusjes,
Sterre