Naar de dokter!

Hoi!

Ik heb al een hele tijd een gek blaasje in mijn mond, aan de binnenkant van mijn onderlip. Als 'ie heel groot is, loop ik vaak met mijn mondje open, en behalve dat dat sullig staat, zegt mama, is het ook niet goed voor me. Straks ga ik net als papa de hele tijd door mijn mond ademhalen, en dan krijg ik ook latente hyperventilatie, zegt mama. Soms is het blaasje niet zo groot, maar nu ik pas weer ziek geweest was leek het wel of ik een extra tandje op mijn lip had! Dat vond mama wat te gek worden, en nu zijn we maar eens naar de dokter geweest. Ik vond het niet erg om naar de dokter te gaan, maar het was wel een beetje stomme man. Hij zei helemaal niks tegen mij, en tegen mama ook niet veel. En toen ging hij in mijn mondje kijken. Nou, dat vond ik best, want daar kwam ik tenslotte voor. Mama zette mij op zo'n bedje neer, maar toen zei die meneer dat ze mij maar op schoot moest nemen en goed vast houden, omdat ik vast zou gaan tegenspartelen. Ik begon me zorgen te maken over wat hij dan wel niet wilde gaan doen, met me! Ik zag dat mama zich dat ook een beetje afvroeg. Maar goed, ik bij mama op schoot, en die meneer met een ijslolliestokje een beetje mijn tong opzij duwen. Ik deed mijn mond goed open, want dat vroeg hij. Verder deed hij helemaal niks, dus waar ziet die man mij voor aan? Waarom zou ik daar nou van gaan spartelen, zeg! Tsssss.
Toen ging hij weer tegen mama praten. Het is een 'rammelaartje' (of zoiets, mama en ik konden hem niet verstaan, en hij wilde het niet nog eens zeggen), een cyste. Hij zei dat het geen kwaad kon, maar dat als het niet vanzelf weggaat, het operatief verwijderd moet worden! Door de KNO arts. Jazeg, he! Wat gaan we nu krijgen! Dan ga ik WEL spartelen, hoor!
En nog steeds zei hij bijna niks tegen me. Toen we weggingen heb ik nog even vriendelijk naar hem gezwaaid en 'daaag' gezegd. En toen zei hij ook gedag. Had hij toch nog iets tegen mij gezegd.


Kusjes,
Sterre