Bonjour!

Bonjour!

Daar ben ik dan weer. Helemaal terug uit Frankrijk. Ik ben daar met papa en mama op vakantie geweest. Alleen vond ik het wel een beetje kort. Hoe dat zo komt, vertel ik zo.
Zondagochtend vertrokken we rond 9 uur naar Frankrijk. Het was geen lekker weer, dus papa werd al een beetje sjagerijnig van het inpakken van de auto met regen. Maar uiteindelijk zat alles en iederreen er in, en konden we gaan. Na een hele dag rijden waren we nog steeds niet waar we moesten zijn. Met de klapkar achter de auto, reed het niet zo snel, dus viel het een beetje tegen dat we niet in één dag op onze bestemming waren. Gelukkig hadden we snel een camping gevonden, vlakbij Dijon en daar hebben we overnacht. Ik vond het daar al wel erg gezellig, er was een speeltuin met een glijbaan en een draaimolentje, en een leuk meertje. En ik heb een luier, dus die hurktoiletten doen mij niets!
De volgende ochtend, op maandag, reden we verder. Papa en mama hadden bedacht dat we de hele vakantie op de camping l'Etang Neuf in Issy L'Evêque zouden gaan staan. Nou, daar was plaats zat. We stonden op een mooi plekje, met beneden ons een speeltuintje, een zwembad, en uitzicht over een meertje.
Mama zei tegen mij, dat ik goed moest oppassen dat ik niet van het heuveltje zou afrollen. Ik dacht, wat bedoelt ze toch, dus ik ging de afgrond eens van dichtbij bekijken. Wow, dat was best diep. Ik ga er maar eens even bij zitten, dacht ik nog. Maar toen. Boem! Rol! Auw! viel ik naar beneden. En op zich viel dat vallen nog wel mee, maar er waren allemaal kleine nare struikjes met prikkeltjes waar ik in viel. Auw! Mijn armpjes en beentjes helemaal onder de krassen. Niks aan. Ik was erg geschrokken, maar nadat mama me had geknuffeld en getroost ging het wel weer een beetje. Misschien was mama nog wel een beetje meer geschrokken dan ik. In elk geval ging ik mooi niet meer zo dicht bij dat randje staan! Ik kijk wel uit! Ik liep steeds gewoon een stukje om. “Doeg!” zei ik dan, en dan ging ik “schommelen” of “zwemmen”.
Ik vond het wel heel leuk op de camping. Het was heel mooi weer, we waren de hele dag buiten, en er was een zwembadje. Daar wilde ik steeds naar toe. Ik vond alleen het water veel te koud, dus ik ging er mooi niet in! Hoe graag mama het ook wilde. Nee blijft nee! (vanaf hier typt mama voor de TWEEDE KEER dit hele verhaal in, omdat Blogspot even down was, is mama het hele vakantieverhaal kwijt geraakt, en moest ze bijna helemaal opnieuw beginnen. Zielig he?).
Dinsdag, gingen we op bezoek bij Annemiek en André. Annemiek is een collega van mama’s school, en zij en haar man hebben een huis gekocht in Frankrijk, in de Bourgogne. Ze hebben een mooi uitzicht joh! Je kunt heuvels zien (net de Sound of Music), en koeien, en bos, en het is er heel stil. Nouja, qua mensen dan. De natuur maakt geluid genoeg van zichzelf! Het was heel gezellig. Annemiek heeft lekker gekookt, en papa, mama, André en ik zijn even in de heuvels wezen kijken. Daar moest ik een beekje oversteken, en oppassen dat ik niet in een verse koeienvlaai stapte! Ik heb druifjes gekregen, en lekker brood met franse kaas, en ook nog perensap. Mama vond het wel een beetje raar dat ik niet van de pasta van Annemiek wilde eten…
Op woensdagochtend voelde ik wat heet aan, en ik was nogal hangerig. Toen heeft mama mijn temperatuur opgemeten, en ik had een beetje koorts. Misschien kwam het van het hoektandje dat doorkwam (zo’n beetje de laatste die ik nog niet had), of misschien was ik gewoon een beetje ziek. Ik wilde gisteren tenslotte ook al niet zo goed eten. Toen zijn we maar op de camping gebleven. Omdat het heel warm was, zijn we nog wel even naar het zwembadje geweest. Maar mooi niet dat ik ging zwemmen! Papa heeft nog geprobeerd boodschappen te doen, maar dat lukte niet helemaal. Dat komt omdat papa en mama steeds maar vergeten dat de Fransen héééééééle lange lunchpauzes houden. Niks niet leven als een God in Frankrijk. Een Fransman in Frankrijk is al relaxed genoeg!
Op donderdag gingen papa, mama en ik naar Bourbon-Lancy. Dat is wel een geinig plaatsje in de buurt van waar we zaten. Toen papa net even naar het toilet was, en mama en mij op een bankje had achtergelaten, ging om kwart voor twaalf, ineens het luchtalarm. Mama had ook al een heleboel straaljagers gehoord, de afgelopen nachten (bij Dijon zit een vliegveld) dus ze dacht al bijna dat het oorlog was. Het was tenslotte niet bepaald de eerste maandag van de maand, klokslag 12 uur. Nou dacht mama al dat de Fransen het vast niet zo nauw zouden nemen met zulke dingen, maar er was niemand in de buurt waarbij ze kon checken of het een oefening was. Toen papa terug was en we verder liepen kwamen we wel weer wat mensen tegen die zich nergens druk om leken te maken, dus zal het wel goed geweest zijn.
Op vrijdag hebben we een stukje gewandeld, rond het kasteel en de paardjes die we vanuit onze klapkar konden zien. In Issy L'Evêque kwamen we toen Astrid tegen, een andere collega van mama. Zij was met man en kinderen ook bij Annemiek op bezoek, en kampeerde nu bij Annemiek op het terrein. Ze vertelde dat zij al de hele vakantie aan het trekken waren, en dat ze binnenkort naar de kust van Frankrijk zouden vertrekken. Mama werd er een beetje jaloers van, want zij vond het een beetje saai in de Bourgogne worden, zonder fiets en met weinig leuke plaatsjes in de buurt!
Onderweg naar de camping overlegden papa en mama daarom of ze misschien toch niet een ander plekje in Frankrijk zouden opzoeken. Ze besloten om de volgende dag naar Normandië te rijden.
Zo gezegd zo gedaan, zaterdagochtend vroeg (de tent was nog een beetje nat van de dauw) vertrokken we richting Normandië. Netjes om zes uur, kwamen we aan bij de camping in Fécamp, met uitzicht over zee. Jammer genoeg had deze camping echter geen plaats meer. En ook de drie, vier of vijf (we zijn de tel kwijt geraakt) campings die we daarna hebben aangedaan zaten helemaal vol. Inmiddels was het al donker geworden, en was de benzine bijna op. In de dorpjes waren de benzinestations dicht, en die ene die 24 uur open was wilde mama’s creditcard niet accepteren. En dat benzinelampje maar branden. We gingen toen van ellende maar een grote snelweg op, met het plan bij het eerste benzinestation te tanken. Dat is gelukkig nog wel gelukt. Maar toen was het al zo laat, en hadden we de hoop op een plek op een camping verloren. Bovendien regende het, dus besloten we verder te gaan op zoek naar een motel. Dus reden we weer over de snelweg, naar het noorden (als je dan toch een kant op moet, dan maar richting Nederland) in de veronderstelling wel een motel tegen te komen. Maar die kwamen we niet tegen! En toen we uiteindelijk een dorpje in reden om een hotel te zoeken, waren alle hotels tot de nok toe vol. Complet. Geen plaats voor ons. Papa en mama waren net Jozef en Maria. Alleen was het kindje dan al anderhalf, en heette ze Sterre. Papa en mama werden er moedeloos van. Ik lag trouwens al een hele tijd lekker te snurken, want het was al lang kindertjes bedtijd geweest.
Papa en mama besloten dan maar weer verder te rijden, in de hoop alsnog een groot motel tegen te komen. Na een poos werd papa erg moe van het rijden, en ging mama even rijden. Mama had echter nog nooit met de klapkar gereden, en nu was het donker, regende het, en kon ze achter haar niks zien omdat het zeil van de klapkar zo opbolde. Dus snel maar weer een parkeerplaats op. Daar hebben papa en mama even proberen te slapen. Ik lag lekker even los op de achterbank, zodat ik wat meer ruimte had. Maar omdat papa en mama zich er niet zo veilig voelden, zijn ze toch maar weer verder gereden. Ik nog steeds in diepe slaap. Vlak voor Calais zijn ze weer een grote parkeerplaats opgereden, met een benzinestation en een winkel die de hele nacht open was. Er stonden heel veel campers en auto’s geparkeerd waarin mensen aan het slapen waren. Die mensen wilden de volgende dag met de tunnel naar Groot Brittannië. Om 6 uur konden we daar ontbijten, en daarna zijn we weer verder gereden. Mama wilde eerst nog een camping in de buurt zoeken om uit te slapen en verder vakantie te vieren, maar eigenlijk had iedereen het wel weer gehad en het weer zag er ook niet zo mooi uit, dus zijn we doorgereden naar huis. Mama durfde overdag wel te rijden, dus hebben ze elkaar even afgewisseld. Toen we thuis waren, zijn we allemaal eerst eens flink gaan slapen. Daarna gingen papa en mama de auto en de klapkar leegruimen. En ja hoor, we hadden de tent de hele vakantie droog gehouden, alleen regen gehad terwijl we aan het rijden waren met de klapkar dicht, we vouwen ‘m thuis open om de spullen eruit te halen, en het gaat keihard regenen. Arme papa en mama! Wat een pech. Maar ook wel avontuurlijk hoor! En ik vond het wel heel leuk in het zonnetje in de Bourgogne. En thuis ook wel, dus dat maakt niet uit. Alleen in de auto zitten vond ik op het laatst niet meer zo leuk. Poeh hé, ik hoef voorlopig even geen auto meer van binnen te zien.

Au’revoir!

Kusjes van Sterre

P.S. Volgens mama is dit wel een typische “Freek & Mirella actie”. Hebben ze in elk geval weer wat te vertellen op hun werk.