Een pieperig dagje

Hoi, hier ben ik weer. Vandaag ben ik voor het eerst weer naar Baloe geweest. Wel gezellig hoor, met alle kindjes. Vooral Onno is lief. Ik was alleen niet zo heel happy vandaag. Ik moest al snel huilen, vertelde Karlijn aan mama. Een kindje hoefde maar even aan me te zitten of ik werd al helemaal verdrietig. Dat zijn ze natuurlijk niet van me gewend, ik ben meestal vrolijk! Maar blijkbaar was het toch een beetje druk voor me, al die kindjes. Ik was ook zo ontzettend moe, want ik heb op Baloe ook niet zo lang geslapen. En ben natuurlijk pas ziek geweest... Toen mama me kwam halen was ik wel in een goed humeur, maar thuis aangekomen kon mama goed merken dat ik helemaal op was. Niks was goed, en bij het minste of geringste ging ik een beetje huilen. Toen ging mama met mij gezellig wat drinken en een paar chippies eten, en dat was wel gezellig. Ook ging ik lekker even op de grond liggen. Daar heb ik wel lol in, zo'n beetje over de grond rollen. Toen we zo'n beetje uitgerust waren, heeft mama eten voor mij klaargemaakt, en heb ik dat lekker buiten in mijn kinderstoel opgegeten. Ik kreeg spaghetti, en yoghurt met limonade toe. Mmmmm, lekker! Daarna nog even tutten, en dan vlug naar bed. Inmiddels lig ik dus al lang lekker te pitten. Hoe het met de vlekjes gaat? Ze trekken langzaam weg. Op mijn gezichtje had ik het het ergst, en daar zitten ook echt nog wel een paar lelijke bultjes, maar die gaan vanzelf wel weg. Op de rest van mijn lijfje zitten er niet zo ontzettend veel meer. Ik heb het wel behoorlijk erg gehad hoor, want de dochter van een collega van mama had er alleen maar een paar op haar buikje. Nou, ik zat helemaal onder! Zelfs in mijn mondje zaten blaasjes. Vorige week wilde papa mij een kiwi ("wiki!") voeren...Auw! Dat beet! Niks aan. Inmiddels kan ik ze gelukkig gewoon weer eten. Nou, welterusten hoor! Een kusje van Sterre!